Μυθιστορήματα με ήρωες ψυχολόγους
– Προτάσεις για το καλοκαίρι.

Όσο περνάνε τα χρόνια είναι δύσκολο να βρεις ένα βιβλίο, κόμιξ ή graphic novel το οποίο θα σε εκπλήξει, θα σε συναρπάσει ή θα σε εκστασιάσει. Με τον καιρό να περνάει έχεις συμπληρώσει τις σειρές των αγαπημένων σου συγγραφέων, σχεδιαστών και σεναριογράφων. Παράλληλα, μεγαλώνεις, πληγώνεσαι, εξελίσσεσαι, τραυματίζεσαι και αναγεννιέσαι από τις στάχτες σου.

Η ανάγκη όμως για φιλαναγνωσία είναι εκεί. Η μυρωδιά του χαρτιού και η αίσθηση του ποτηριού με τον καφέ στο χέρι σου που σε ταξιδεύει μακριά από την καθημερινότητα και τα προβλήματά της. 

Ασκώντας το επάγγελμα του ψυχολόγου για 26 χρόνια παρατήρησα πως  όσο διάβαζα ιστορίες για τραύμα, απώλεια, εξαπάτηση, προδοσία , επιβίωση, δικαίωση, τόσο βελτιωνόταν η διάθεση και η ικανότητα μου να ανοίγω εγκεφαλικά παράθυρα κατά την διάρκεια των συνεδριών μου. Άλλωστε ο μηχανισμός ήταν ο ίδιος στους νευρώνες και στις συνάψεις. Η αφήγηση ιστοριών και μέσα από αυτές η λύτρωση που ακολουθούσε.

Το φετινό καλοκαίρι μου τράβηξαν την προσοχή δύο μυθιστορήματα του Άλεξ Μιχαηλίδη, ενός κύπριου λογοτέχνη τα οποία είχαν ήρωες ψυχολόγους. Χωρίς να κάνω spoiler, θα πω ότι σε ιατροδικαστικά σύμπαντα οι ψυχολόγοι προσπαθούν να λύσουν μυστήρια που σχετίζονται με εγκλήματα παλεύοντας παράλληλα με τους προσωπικούς τους δαίμονες. Ο αφηγηματικός ρυθμός παραπέμπει πιο πολύ σε σενάριο ταινίας παρά σε κλασική λογοτεχνία την ώρα που οι ανατροπές ξιφομαχούν ασταμάτητα. Τα βιβλία έχουν τίτλο «Σιωπηλή Ασθενής» και «Κόρες». Η πλοκή αξιολογεί το ψυχοθεραπευτικό background του Μιχαηλίδη καθώς και τις σπουδές του στην λογοτεχνία και το σενάριο. 

Και οι δυο ψυχολόγοι προσπαθούν να βοηθήσουν τα θύματα – θύτες ενώ στοιχειώνονται από ένα παρελθόν που δεν το γνωρίζει κανείς. Ήταν ξεχωριστή εμπειρία το διάλειμμα από τις συνεδρίες να ήταν αναγνώσματα με ψυχολόγους έστω και φανταστικούς. Για μένα ήταν ένα μυθοπλαστικό peers supervision!

Αυτά προς το παρόν μέχρι την επόμενη συνάντησή μας.